مقدمه: رویكرد اكثر كشورهای جهان
در دهههای اخیر به موضوع كارآفرینی و توسعه آن، موجب
گردیده موجی از سیاستهای توسعه كارآفرینی در دنیا ایجاد
شود. كشورهای مختلف راه حلی راكه در سه دهه گذشته برای
فائق آمدن بر مشكلات مختلف اقتصادی و اجتماعی به آن روی
آوردهاند، توسعه فرهنگ كارآفرینی، انجام حمایتهای لازم
از كارآفرینان، ارائه آموزشهای مورد نیاز به آنان و انجام
تحقیقات و پژوهشهای لازم در این زمینه بوده است. تأمل در
وضعیت اقتصادی و روند مراحل پیشرفت و توسعه در كشورهای
پیشرفته و در حال توسعه كه به موضوع كارآفرینی توجه
نمودهاند، نشانگر آن است كه این كشورها توانستهاند به
پیشرفتهای چشمگیری در زمینههای مختلف اقتصادی و اجتماعی
دست یابند و یا حداقل بحرانهای پیشآمده را به سلامت پشت
سر گذاشته و بحرانهایی كه وقوع آنها را در آینده پیشبینی
میكردند را مهار نمایند. از جمله این كشورها میتوان به
ایالات متحده، كشورهای اتحادیه اروپایی، كشورهای جنوب شرق
آسیا، چین، برخی از كشورهای آمریكای لاتین و آفریقایی و
اقیانوسیه را نام برد
از آنجا كه مفاهیم مطرح در علوم
انسانی همانند مفاهیم مطرح در علوم تجربی قطعی نیستند، لذا
ارائه تعریف قطعی و مشخصی برای آنها دشوار یا غیر ممكن
است. كارآفرینی هم كه از واژه های مطرح در علوم انسانی
است، از این قاعده مستثنی نیست. دانشمندان و محققین علوم
مختلف اقتصادی، اجتماعی، روانشناسی و مدیریت كه در مورد
كارآفرینی مطالعه و نظراتی ارائه كردهاند، تعاریف مختلفی
از كارآفرینی مطرح نمودهاند كه تفاوتهای گاه مغایر و
متناقضی دارند. تعریفی از كارآفرینی كه تقریباً شامل همه
تعریفهای ارائه شده از آنان باشد، عبارت است از:
ادامه مطلب
تبلیغات 
